Sędzia Sądu Okręgowego Alicja Mazur słynie z surowości wobec przestępców. Jest kobietą sukcesu, z udaną karierą zawodową i szczęśliwym życiem rodzinnym. Nieoczekiwanie zostaje oskarżona o zabójstwo, którego nie popełniła i skazana na 15 lat więzienia. Musi w nim przetrwać wśród kobiet, na które sama wydała wyrok. Zmagając się z brutalną więzienną rzeczywistością, usiłuje jednocześnie dowieść swojej niewinności i zadbać o bezpieczeństwo córki, Hanki.

Alicja bierze na siebie winę za postrzelenie Pawła. Jednak dzięki nagraniu, na którym mężczyzna przyznaje się do zabójstwa Ludmiły, ma nadzieję na odzyskanie wolności. Hanię dręczą jednak wyrzuty sumienia. Tymczasem Bartłomiej Dworak zostaje odwołany z funkcji kierownika penitencjarnego, a jego miejsce zajmuje zasadniczy Sylwester Hepner.

Nie cichną echa buntu, kierownik penitencjarny Hepner daje osadzonym twardą lekcję pokory. Zakazy, ograniczenia i obowiązkowe biegi po spacerniaku stały się codzienną rutyną. W szczególności dostaje się w kość Campinie, Shibie i Francy, czyli więźniarkom wskazanym przez Alicję jako świadków licytacji kobiet w darknecie. Hepner wie, że ich zeznania mogą oznaczać jego koniec. W tym samym czasie na więziennym oddziale matki i dziecka Kosa cieszy się macierzyństwem. Niestety na ciele Mikiego pojawiają się siniaki. Kosa jest podejrzana o bicie dziecka.

Trwa śledztwo w sprawie Hepnera. Prokurator Sobecki i komisarz „Mario” Piotrowski są początkowo bezradni. Solidarność Pati i Kosy z Alicją uniemożliwia skazanie winnej. Śledczy postanawiają zmienić taktykę i przenoszą dziewczyny z aresztu śledczego z powrotem do jednej celi w Zabrzu. Zamknięta na więziennym oddziale psychiatrycznym Dorota Wójcik kontaktuje się z Kraszeckim. Chce, by napisał jej biografię, przy okazji wspomina Alicję. Do Maria zgłasza się Wiki. Zdecydowała się zeznawać. Mario dowiaduje się, że Pati wróciła za kraty niesłusznie. Postanawia to wykorzystać, żeby doprowadzić do skazania Alicji.